Baza wiedzy z medycyny estetycznej, ogólnej i medycyny chińskiej. Zdrowy Portal!

ZAPALENIE JELITA GRUBEGO ZWIĄZANE Z ANTYBIOTYKOTERAPIĄ CZ. II

Rozpoznanie opiera się na wywiadzie sugerującym związek przyczyno- wo-czasowy wystąpienia biegunki z podawaniem lub odstawieniem antybiotyków, badaniu endoskopowym z pobraniem wycinka oraz badaniu bakteriologicznym. U większości chorych z colitis pseudomembranacea wykrywa się w kale lub wymazach z odbytnicy pałeczki C. difficile oraz wytwarzane przez nie cytotoksyny. Nie jest pewne, czy toksyny C. difficile są jedynym powodem choroby. Ostatnio u chorych z zapaleniem jelita grubego po antybiotykach stwierdzono w próbkach kału obecność C. sordelli, których toksyny są cyto- i enterotoksyczne, nie znaleziono natomiast C. difficile (15). Przyczyną choroby mogą być również C. cadaverii i C. perfringens. Rzekomobłoniaste zapalenie jelita może wystąpić także bez związku z leczeniem antybiotykami, np. po operacji (22).

Leczenie rozpoczyna się od odstawienia wszystkich leków oprócz niezbędnych. W ciężkich przypadkach bywa wskazane założenie miękkiego zgłębnika do odbytnicy. Chorego należy izolować. Leczenie przyczynowe polega na podawaniu doustnym lub przez zgłębnik wankomycyny w dawce 0,5 – – 2,0 g/dobę, w 4 dawkach podzielonych, przez 7-10 dni. Poprawa występuje zwykle po 4 – 5 dniach leczenia.

Wyniki leczenia metronidazolem, uważanym przez niektórych za lek pierwszego rzutu z powodu znacznie niższej ceny, oraz teikoplaniną i bacytra- cyną są gorsze. Opisano przypadki rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego po leczeniu metronidazolem, spowodowane przez C. cadaverii, i skutecznie leczone wankomycyną (22). Nie należy stosować leków zapierających. Nie udowodniono korzystnego wpływu podawania klasycznych leków przeciwbiegunkowych. W przypadku wystąpienia objawów colon toxicum konieczne może być operacyjne odbarczenie jelita. U części chorych występują nawroty, nawet bez leczenia antybiotykami (6, 8, 17).

ZAKAŻENIE PRZEWODU POKARMOWEGO U CHORYCH Z ZESPOŁEM KRÓTKIEGO JELITA

Zakażenie jelita cienkiego, spowodowane nadmiernym zwiększeniem tlenowej flory jelita grubego lub kolonizacją przez potencjalnie chorobotwórcze pałeczki jelitowe, występuje u prawie wszystkich chorych z zespołem krótkiego jelita, zwłaszcza w bezpośrednim okresie pooperacyjnym. Rozwój zakażenia ułatwia okolooperacyjne stosowanie antybiotyków, leków zwalniających perystaltykę i zmniejszających wydzielanie żołądkowe oraz często wycięcie zastawki krętniczo-kątniczej (Bauhina). Zakażenie nasila biegunkę i może powodować występujące zakażenie dróg żółciowych. Skuteczne leczenie wpływa na powodzenie rehabilitacji i dalsze losy chorych.

Badanie bakteriologiczne kału wykazuje najczęściej dominujący w posiewie szczep lub szczepy Pseudomonas, Enterobacter, Klebsiella, Proteus i Citrobacter, zwykle oporne na większość antybiotyków. Najlepsze wyniki leczenia w naszej klinice osiągano stosując chinolony. Już po kilku dniach leczenia zmniejszała się częstość i objętość wypróżnień, a u chorych z ogólnymi objawami zakażenia spadała gorączka i poprawiał się stan ogólny.

Wystąpienie żółtaczki i (lub) wzrostu stężenia enzymów wątrobowych może być spowodowane przez nadmierny rozwój bakterii beztlenowych w górnym odcinku jelita cienkiego. Leczeniem z wyboru jest podawanie doustne i (lub) pozajelitowe metronidazolu, w dawce 250 mg co 6 h (19). U chorych z zespołem ślepej lub zastoinowej pętli występują podobne objawy, którym towarzyszy często zespół septyczny. Leczeniem pierwszego rzutu jest antybio- tykoterapia, a jeżeli nie przynosi ona poprawy, konieczne jest leczenie operacyjne.

U chorych z zespołem krótkiego jelita, choć zwykle w późniejszym okresie, występuje zespół kwasicy d-mleczanowej. Leczeniem z wyboru jest w ostrym okresie głodówka i żywienie pozajelitowe, a następnie ograniczenie podaży doustnej. Leczenie antybiotykami jest mało skuteczne (10).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.