Baza wiedzy z medycyny estetycznej, ogólnej i medycyny chińskiej. Zdrowy Portal!

POJĘCIE ŚRODOWISKA DO ANALIZY PRAKTYKI REHABILITACYJNEJ

Bardziej interesującą jest druga z możliwych płaszczyzn wykorzystania pojęcia środowiska do analizy praktyki rehabilitacyjnej. Dzięki przyjętemu w tej pracy sposobowi rozumienia środowiska można, jak sądzę, rozwinąć pewne idee ujmowania praktyki rehabilitacyjnej zawarte w koncepcjach normalizacyjnych i przyswajania wiedzy. Środowisko w obu swoich wymiarach może być traktowane jako pewien potencjał stymulacyjny, który może być uruchomiony przez człowieka w procesie poznania. Osoba upośledzona umysłowo ze względu na oczywiste braki w zakresie procesów poznawczych wykorzystuje ten potencjał w stopniu mniejszym niż ludzie o prawidłowym funkcjonowaniu tych procesów (A. N. Leontiew 1972). Braki wiedzy o otaczającym środowisku utrudniają adekwatne działanie i współdziałanie osobom upośledzonym umysłowo, przy czym w środowisku bogatym braki te będą szczególnie wyraźne. Najmniej będą one widoczne w środowisku ubogim. Z drugiej strony środowisko ubogie ze względu na mały potencjał stymulacyjny może być niekorzystne z punktu widzenia możliwości generowania sytuacji o niewielkim zakresie zróżnicowania w sensie fizycznym i społecznym. Dla praktyki rehabilitacyjnej bardziej pożądane jest środowisko bogate, ponieważ daje większe możliwości wykorzystania go w rehabilitacji.

Ten wywód wskazuje wyraźnie na pewien paradoks istniejący od dawna w praktyce rehabilitacyjnej. Przejąwia się on w dwukierunkowym manipulowaniu środowiskiem, w jakim żyje osoba upośledzona umysłowo. Z jednej strony dąży się do wzbogacenia wartości stymulującej środowiska, aby tą drogą wywrzeć pożądany wpływ na upośledzonych umysłowo (G. Bergson, D. Romer 1980). Można zapytać, na jakiej drodze wpływ ten jest możliwy. W świetle dotychczasowej analizy odpowiedź na to pytanie jest dość prosta. Zależy to od kontaktu interpersonalnego z osobą upośledzoną. W trakcie interakcji osoba normalna może przybliżyć, wzmocnić potencjał stymulacyjny środowiska (R. Feuerstein 1968). Z drugiej strony manipulowanie środowiskiem może polegać na dążeniu do uproszczenia go i zubożenia w taki sposób, aby ułatwić osobom tipośledzonym umysłowo orientowanie się w otoczeniu. Pełniejsze określenie zależności między środowiskiem i upośledzonym umysłowo jest jednak możliwe dopiero po omówieniu kolejnych pojęć wprowadzonych do modelu.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.